De hele dag beslissen we, maken we keuzes. Wat eten we vanavond? Zal ik wat gaan drinken in de stad of lekker op de bank blijven? Ga ik vandaag sporten of niet? Maar ook: ga ik vandaag in gesprek met mijn baas over de werkdruk of kijk ik het nog even aan? Zal ik gaan voor een ander baan? Zullen we gaan verhuizen naar een ander deel van het land?

Het maken van een keuze is nog niet altijd even gemakkelijk. Sommige maak je in een split-second, over anderen doe je langer, pieker je wellicht of maak je lijstjes met voor en tegenargumenten.
Vroeger was ik altijd aan het bedenken wat de volgende stap zou moeten zijn. Was ik altijd aan het bedenken wat ik van iemand of van iets vond. Was ik zelfs aan het bedenken hoe ik me voelde.

Ik ging in het kader van mijn opleiding Commerciële Economie aan de HEAO stage lopen bij IBM, want dat was een gerenommeerd bedrijf en dus goed voor mij. Het enige probleem was dat het niet helemaal bij mij paste, of eigenlijk helemaal niet bij mij paste. De wereld van het grote geld, van dure auto’s, van ego’s en vooral de wereld van alles met je hoofd doen. Ik voelde me daar totaal niet op mijn plaats. Maar het was goed voor me.
Ik heb daar een half jaar gewerkt als stagiair. Want dat was goed voor me. Dat herhaalde zich in mijn eerste en tweede baan, beiden in het commerciële bedrijfsleven. Want dat was goed voor me.

Totdat ik een oude schoolvriendin tegenkwam en we tijdens een avondje ‘wijnen’ aan de praat raakte over de zin van het leven. Zij vroeg me op de man af of ik blij was met mijn werk. En eerlijk gezegd, wist ik dat niet. Telkens als ik iets meer vertelde over mijn werk, zie ik: ‘Ik denk dat…….’. Waarop zij antwoordde: ‘Ik vind die gedachten helemaal niet zo interessant. Ik wil weten wat je voelt’.
Na nog meer wijn, kwam ik los en vertelde ik over het gebrek aan écht contact met de mensen waar ik mee werkte, dat ik me vaak verloren en ongelukkig voelde op mijn werk en dat ik het idee had dat ik totaal de verkeerde opleiding had gevolgd. Het ging op het werk alleen maar over resultaten behalen, winst en geld. En dat ik me daar heel leeg en eenzaam door voelde.
Toen ik de volgende ochtend wakker werd (met een flinke hoofdpijn), bleef dat gesprek nagonzen. Ik kon natuurlijk ook weer gaan studeren en net als mijn vriendin iets sociaals gaan doen (zij was opgeleid als maatschappelijk werker). Maar ja dan gooide ik wel 4 jaar opleiding en 5 jaar werkervaring weg. Kortom ik schoof het weer aan de kant.

Na een paar weken sprak ik weer af met mijn vriendin om bij te praten (we hadden toen nog geen Smart Phone, Facebook, Instagram of What’s App dus ik had mijn gedachten in de tussentijd niet met haar gedeeld). Ik vertelde dat ik erover dacht om een totaal andere opleiding te gaan volgen, maar dat ik dan wel mijn huisje moest opgeven want dat kon ik dan niet meer betalen. Toen zei ze (en daar ben ik haar nog altijd heel dankbaar voor): waarom ga je weer studeren? Je kunt met jouw opleiding toch ook bij een organisatie gaan werken in de zorg, in het onderwijs of in de non-profit sector? Wat een open deur was dat, maar ik had er zelf totaal niet aan gedacht.
Na een onrustige nacht (ik bleef maar nadenken over wat zei had gezegd) ging ik de volgende dag eens kijken naar vacatures in die richting. En ik werd daar zo blij van!

Een half jaar later, had ik die baan gevonden, bij een middelgrote non-profit organisatie in Amsterdam. Ik ging minder verdienen. Het kantoor zag er totaal niet gelikt uit. Ik leverde mijn lease auto in. De bedrijfsprocessen waren lang niet zo efficiënt als ik gewend was. Maar wat voelde het goed! Totaal andere mensen, totaal andere drive, totaal andere sfeer. Ik voelde me letterlijk als een vis in het water. Werken in een omgeving waarin ik mezelf kon zijn, waarin ik geen rol hoefde te spelen, waarin ik me thuis voelde.
Het mooie was ook dat ik het zo goed voelde ik elke vezel van mijn lichaam dat dit goed was. Ik had dat nooit eerder zo gevoeld óf ik had het nooit toegelaten, dat kan ook.

Sinds die tijd weet ik: je kunt je hoofd het best gebruiken voor praktische zaken, maar gebruik het vooral niet om te bedenken wat je wilt. Dat kán je hoofd namelijk helemaal niet. Het gaat gewoon altijd door met rationeel keuzes vergelijken uit een oneindig aantal mogelijkheden. Maar je kunt gewoonweg niet alleen maar door te denken bepalen wat goed voor je is. Ik zeg altijd tegen mijn cliënten: ‘we zijn allemaal koppen zonder kip’: we luisteren alleen maar naar onze gedachten en niet naar wat ons lichaam, ons gevoel ons vertelt. Dat komt om dat onze kop, ons hoofd schreeuwt en ons lichaam fluistert.

Door te vertragen, door stil te zijn, door gewoon maar wat te lummelen, te rommelen of te wandelen (in stilte) kalmeren je gedachten en voel je wat je intuïtie allang weet. En dat klopt altijd!
Sinds ik dit heb geleerd is mijn leven een stuk lichter. Het is geen garantie voor een gelukkig leven, maar wel een manier om keuzes te maken die écht bij je passen.
Probeer het eens, zou ik zeggen.